Street Spirit

حق دارم سر لج داشته باشم با همه. همه چی عوض شده و من دلم میخواد هرچی که ثابت مونده رم تغییر بدم. هیچی ارزششو نداره که بخوام انقدر بی رمق باشم و بی حوصله... پتانسیل تبدیل شدن به هوی ترین متالر جهان و در خودم می بینم و این وسط هرکی غرق زندگی خودشه. رسیدم ب جایی که دلم میخواد دهنم و پنج دقیقه نگه دارم و هرچی توشه رو تف کنم به تمام ارزشایی که دورم و گرفته بود.

همه جا جنگه. خونه. مردم در تاکسیا رو محکم می بندن. تورم بیداد می کنه. همه با دست راست بهت دست میدن و چاقوشون و تو دست چپ قایم می کنن برا روز مبادا. مردم به فکر خودشون نیستن. به فکر هم نیستن. اون خرای بالام ک هیچ.. فقط کلاشی. فقط شارلاتانی... خستم خستم خستم و بی نهایت خستم. از آدمای دوپا خستم. از بی شرفیاشون خستم. از اینکه هیچ جا التیامی نیست...

از هوای دود گرفته شاکی ام. از سوراخ شدن لایه اوزون. از جیب خالی مردم. از صدای شکمایی که آخر شبا می غرن به این دنیای کثیف... از خواننده های ریدیو هد که صداشون ازین گیچی بیرون نمی زنه. از مردمی که یخاطر فشار اقتصادی تن می دن به "بی شرفی"...

و کجا تلخ تر از این تراژدی یافت می شه..؟ نمیدونم چرا خدا خسته نمی شه از تکرار این اشتباهات فاحش! از تولد انسان. از جیغ بچه های کوچیک بالا سر جنازه پدر مادراشون... از زجه مادرای پودر شده بالا سر جنازه بچه های کشته شدشون... من خستم! آخ...

من دیگه لذت نمی برم از شعر! لذت نمی برم از توهم تا وقتی یک ثانیه تلخی حقیقت از دهنم بیرون نمی ره... پشت این همه درد چیه؟ پشت این همه فشار؟ ارزشش و نداره معید جان. از دید منه انسان ارزششو نداره... من خستم از این قید و بندا. از این رفتن و نرسیدنا. از این تلخیا و درد کشیدنا... چقد دیگه مونده تا ارضا شی معید؟ چقد دیگه باید خون آدما تو شیشه بره تا بفهمی این بشر از پس خودش برنمیاد! از پس اونی که تو ازش میخوای بر نمیاد! چقد دیگه مونده؟

پلیدیا بیشتر از اونه ک فکرشو کنی. به فکر اونایی باش ک درگیرن معید... به فکر باش... به فکر اونا باش که دیگه حال شعر ندارن و حال رمان... به فکر اونا باش که دیگه حال تصویر سازی ندارن و حال رنگ و حال بوم. به فکر اونا باش که تو تنهاییاشون قدم می زنن. به فکر اونا باش که بخاطر مقتضیات! تن میدن به هر بی شرفی... آخ... هنوز تلخه برام! هنوز! هنوز... به فکر باش... به فکر...